Wat ik soms mis in de paardenwereld, is respect.

Respect voor de 1001 methoden waarmee je tot een bepaald punt kan komen. Voor mij is het niet belangrijk dat iedereen dingen doet, hoe ik ze zelf doe. Voor mij is het belangrijk dat we vinden, wat werkt voor jullie. Er zijn zoveel verschillende manieren waarop iets kan werken. Wie ben ik om vast te houden aan mijn som van 5+5, als 8+2 of 6+4 even goed 10 maakt.

Waar ik veel belang aan hecht, is plezier.

Imperfecties en een grote glimlach, het is iets wat ik het liefst zie in de communicatie tussen paard en ruiter. Openstaan voor wat je paard te vertellen heeft en regelmatig eens gewoon durven loslaten. Durven loslaten hoe perfectie eruit zou moeten zien, loslaten welk beeld jij in je hoofd hebt en alles gewoon laten zijn hoe het is op dat moment. Rust vinden bij elkaar en leren vertrouwen. Niet alleen op jezelf, maar ook op je paard en omgekeerd. 

Uitdaging, en doelen blijven stellen.

Daarnaast vind ik het belangrijk dat er uitdaging is in het werken met je paard, dat er altijd een doel is om naartoe te werken en dat er variatie zit in de trainingen. Ik daag mensen graag uit hun creativiteit naar een nieuw level te tillen en soms gewoon eens los buiten die comfortzone te springen. Scary, but super fun.

Leren praten.

In mijn lessen pleit ik ook graag vóór het paard. Een probleem is zelden de schuld van het paard, maar vaak een samenloop aan miscommunicaties en onbegrip. Het is belangrijk dat we ons paard gezonde, veilige manieren aanleren zich te uiten. En het is onze taak als mens, om oog te hebben voor de kleine signalen en hier adequaat op te reageren.